‎(เข้าสู่ฤดูกาลแข่งเอ็นบีเอปี 1997-98)
‎(ทีมชิคาโกบูลส์คว้าแชมป์มาแล้วห้าสมัย)
‎(ในช่วงเจ็ดปีก่อนหน้า)
‎(แต่เมื่อพวกเขาอยากชนะ ‎สามครั้งติดกันเป็นครั้งที่สอง)
‎(อนาคตของราชวงศ์นี้กลับสั่นคลอน)
‎ขอบคุณ
‎ถึงแฟนๆ ทุกคนในเมืองชิคาโก
‎(พฤศจิกายน 1997)
‎ถ้าพวกคุณจำปี 1984 ‎ตอนที่พวกเขาคัดตัวไมเคิล จอร์แดนได้
‎(พฤศจิกายน 1984)
‎ตอนผมมาถึงที่นี่ ในตอนนั้นผมบอกว่า
‎ผมจะจากไปเมื่อเราได้เป็นแชมป์หลายสมัย
‎- อยู่นี่ไง ‎- นี่ไงที่นายหา
‎เราเป็นแชมป์ห้าสมัย ลุ้นสมัยที่หก
‎และเราต้องการกำลังใจจากพวกคุณ ‎ขอบคุณมากๆ ครับ
‎คุณล่วงรู้โชคชะตาไหม ‎ทำไมเรื่องทั้งหมดเกิดขึ้นกับคุณ
‎และหนทางข้างหน้ามีอะไร ‎หรือคุณแค่ใช้ชีวิตไปแบบวันต่อวัน
‎ผมแค่อยากได้แฟรนไชส์ ‎และอยากให้คนเคารพทีมชิคาโกบูลส์
‎เหมือนเลเกอร์หรือฟิลาเดลเฟีย 76 ‎หรือบอสตันเซลติกส์
‎มันเกิดขึ้นได้ยากมากๆ ‎แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้
‎ก็หวังว่าผมและทีมนี้
‎กับองค์กรนี้จะสร้างโปรแกรมแบบนั้นได้
‎ไมเคิล จอร์แดน... สามสิบแต้ม
‎(รอบชิงเอ็นบีเอ ปี 1991)
‎และชิคาโกบูลส์คว้าแชมป์เอ็นบีเอเป็นครั้งแรก
‎จอร์แดนชู้ตสามแต้ม
‎(รอบชิงเอ็นบีเอ ปี 1992)
‎พวกเขาทำได้อีกครั้งแล้ว
‎พิปเพนแย่งลูก
‎(รอบชิงเอ็นบีเอ ปี 1993)
‎แพกซ์สันชู้ตสามแต้ม เยี่ยม ‎สู่แชมป์เอ็นบีเอสามครั้งติดต่อกัน
‎จะมีการถกเถียงกันดุเดือด ‎ว่าพวกเขาใช่ทีมที่ดีที่สุดไหม
‎พวกเขาไม่ใช่แค่นักกีฬาที่เยี่ยม ‎แต่เป็นเหล่าบุคคลที่น่าทึ่ง
‎ผู้ชายที่ดังที่สุดในโลกอยู่ที่นี่แล้ว
‎ผมชื่อไมเคิล จอร์แดน ‎ผมเล่นให้บูลส์มาตั้งแต่ปี 84 ถึง 98
‎พักร้อนไป 18 เดือน จำศีลครับ
‎สรุปแล้วก็ 13 ปีที่ผมเล่นให้บูลส์
‎โปรดต้อนรับ สกอตตี พิปเพน ‎กองหน้าออลสตาร์ จากชิคาโกบูลส์
‎สกอตตี มอรีซ พิปเพน ‎จากเมืองแฮมเบิร์ก รัฐอาร์คันซอครับ
‎ส่งได้สวย
‎แม่เจ้า ยังกับเขาเปลี่ยนเกียร์กลางอากาศ
‎เขาทำให้เอ็นบีเอกลับมาฮือฮาในห้าปีที่ผ่านมา
‎โปรดต้อนรับการกลับมาของ ‎เดนนิส ร็อดแมนครับ
‎เดนนิส ร็อดแมน สวัสดี
‎ผมตกใจที่ชิคาโกบูลส์ชวนผมกลับมาเล่น
‎ผมว่าผมประหลาดเกินไปนิดสำหรับทีม
‎คุณมีบางอย่างที่ชวนสะพรึง
‎เพราะผมแตกต่างงั้นรึ
‎ร็อดแมนเพิ่งเตะช่างภาพ ‎ช่างภาพเจ็บน่าดู
‎นั่นเป็นครั้งสุดท้าย ‎ที่เราจะได้เห็นเดนนิส ร็อดแมน
‎หัวใจของทีมนี้คือบุคคลขั้นเทพ ‎โค้ชฟิล แจ็กสัน
‎เราสร้างภาพลักษณ์ที่คนอยากมีส่วนร่วม
‎ผมคิดว่านั่นคือสิ่งที่คุณหวังได้
‎ทีมชิคาโกบูลส์ชนะ...
‎(รอบชิงเอ็นบีเอ ปี 1996)
‎คว้าแชมป์เอ็นบีเอ ปี 96
‎ราชวงศ์บาสเกตบอลนี้มีอะไรที่แตกต่าง
‎ที่แตกต่างก็คือเรา... เรามีไมเคิล
‎ไมเคิล ไมเคิล ไมเคิล ไมเคิล
‎มากันทำไมครับเนี่ย
‎- ไมเคิล จอร์แดน ‎- ไมเคิล จอร์แดน
‎ทุกคนรักชิคาโกบูลส์กับไมเคิล จอร์แดน
‎กำลังจะทำ
‎เหลืออีกห้าวินาทีตามกฎ...
‎(รอบชิงเอ็นบีเอ ปี 1997)
‎พิปเพนกลิ้งบอลไปให้คูค็อก
‎ชิคาโกบูลส์คว้าแชมป์เป็นสมัยที่ห้า
‎ในเจ็ดปีที่ผ่านมา
‎เสียงเฮดังกระหึ่มยูไนเต็ดเซ็นเตอร์
‎สำหรับแฟนชิคาโกในบ้านเกิด
‎การชนะการแข่งใหญ่ๆ เริ่มจะเป็นเรื่องปกติ
‎เมื่อบูลส์คว้าแชมป์เอ็นบีเอสมัยที่ห้าในคืนวันศุกร์
‎นับซิ หนึ่ง สอง สาม สี่ ‎และห้าถ้วยแชมป์เอ็นบีเอ
‎ขณะที่แฟนหลายแสนคนเชียร์บูลส์
‎ดราม่าเรื่องราวที่จะเกิดขึ้น
‎กับราชวงศ์ที่ยิ่งใหญ่นี้ปรากฏแก่ทุกคน...
‎หลังจากแชมป์สมัยที่ห้า ปี 96-97...
‎(เจอร์รี ไรนส์ดอร์ฟ ‎เจ้าของทีมชิคาโกบูลส์)
‎เรามองดูทีมนี้และคิดได้ว่า ‎นอกจากไมเคิลแล้ว
‎คนที่เหลืออาจจะมาถึงช่วงขาลง
‎เราต้องตัดสินใจว่าจะเก็บทีมนี้ไว้หรือไม่
‎และเราคิดว่านี่อาจถึงเวลาสร้างทีมใหม่
‎และไม่มุ่งคว้าแชมป์สมัยที่หก
‎ทีมบูลส์จะยังอยู่เหมือนเดิมไหม
‎หรือฤดูกาลนี้ไมเคิลจะไม่กลับมา
‎สุดท้าย คำถามเรื่องอนาคตของฟิล แจ็กสัน
‎นี่จะเป็นปีสุดท้ายของเขาไหม
‎เจ้าของทีมบูลส์จะทำยังไงกับนักบาสอายุเยอะ
‎พวกเขากำลังกลายเป็นตำนานที่กำลังเลือนหายไป
‎ผมได้ยินแบบนี้ซ้ำๆ จนผมชักจะรำคาญ
‎แบบว่า นี่เรากำลังชนะ
‎เรารู้สึกว่าเราเป็นทีมที่เยี่ยมที่สุด
‎คุณอดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมไมเคิล จอร์แดน
‎ซึ่งเป็นผู้เล่นที่ดังที่สุดในยุคเราจะต้อง
‎ถูกขับออกจากบาสเกตบอลอาชีพ
‎(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‎ลีลาเฉียบขาด
‎- จบเกมแล้ว ‎- ชิคาโกสเตเดียมเฮกันสนั่น
‎ก่อนอื่น ไม่มีการแทงกันข้างหลัง
‎ถึงเวลาผมเดินหน้าต่อไป
‎นี่เป็นปีสุดท้ายของฟิลในฐานะโค้ชของบูลส์
‎ความคาดหวังสูงเกินไปไหม
‎- จากนี้ไปจะยังไง ‎- คำถามเดียวคือ จะอีกนานแค่ไหน
‎ตอนที่ 1
‎เข้าสู่ปี 1997-98 บูลส์ชนะมาแล้วห้าสมัย
‎ฤดูร้อนนั้นมีเรื่อง
‎พวกเขาจะกลับมาไหม แม้เราส่วนใหญ่...
‎(ไมเคิล วิลบอน ‎วอชิงตันโพสต์ 1980-2010)
‎มาจากชิคาโกและเรียกชิคาโกว่าบ้าน
‎รู้ว่ายังไงพวกเขาต้องกลับมา
‎เจอร์รี ไรนส์ดอร์ฟ เจ้าของผู้ถือหุ้นใหญ่
‎ต้องไปจากเมืองถ้าพวกเขาไม่กลับมา
‎คุณเถียงไม่ออกเพราะพวกเขาคว้าแชมป์ติดๆ กัน
‎แถมพวกเขายังเป็นทีมที่ดีที่สุดในเอ็นบีเอ
‎คุณมีสกอตตี พิปเพน นักกีฬาที่เก่งฉกาจ
‎ตัวทำแต้มที่ทักษะสูง
‎เขาหัวดีและไหวพริบในสนามก็ดี
‎ประสบการณ์สูงทำให้เขาเป็นผู้เล่น ‎ที่ดีที่สุดอันดับสอง
‎เดนนิส ร็อดแมนเป็นตัวรับและทำรีบาวด์
‎เขาทะนงตนสูง ไม่ต้องการบอล
‎และเขาไม่เคยหมดพลัง เยี่ยมเลย
‎ณ ตอนนั้น ไมเคิล จอร์แดน ‎เป็นสุดยอดจ่าฝูงทางด้านกีฬา
‎ผมว่าคงจะไม่ผิดถ้าจะเปรียบเทียบ
‎กับเบบ รูธและมูฮัมหมัด อาลี
‎ใช่เลย ระดับนั้น ไม่มีใครเทียบชั้นได้
‎ไมเคิล เห็นชัดว่า
‎หลังจากการฉลองกันเต็มที่
‎ก็มีการตัดสินใจทางธุรกิจที่ยาก
‎เราต้องสู้เพื่อสิ่งที่เรามีจนกว่าเราจะแพ้
‎ถ้าแพ้แล้วมองกลับมา เรายังพูดได้ว่า ‎"โอเค มาเปลี่ยนกัน
‎เรามาสร้างทีมกันใหม่"
‎ไม่มีใครรับรองได้ว่าสร้างใหม่จะใช้เวลา ‎สองหรือสาม สี่ ห้าปี
‎ทีมคับส์ใช้เวลาสร้างมา 42 ปี
‎ถ้าคุณอยากมองในแง่ของธุรกิจ
‎ช่วยให้เกียรติคนที่ปูทางสร้างมา
‎เพื่อให้คุณได้เป็นองค์กรที่ทำกำไร
‎(ช่วงเตรียมพร้อมสำหรับฤดูกาลปี 1997-98)
‎(จอร์แดนกับทีมบูลส์ได้อนุญาต ‎อย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน)
‎(ให้ทีมงานได้ติดตามถ่ายทำตลอดทั้งปี)
‎(เบอร์โตเซ็นเตอร์ สนามฝึกซ้อมทีมบูลส์)
‎เราเพิ่งเสร็จจากคว้าแชมป์สมัยที่ห้า
‎มีความไม่แน่นอนหลายอย่าง ‎และฝ่ายจัดการเริ่มพูดถึงเรื่อง
‎แฟรนไชส์จะเปลี่ยนไปหรือเราจะสร้างทีมใหม่
‎ผมคิดว่ามันไม่ยุติธรรม
‎ผมจะไม่ยอมให้ใครที่ไม่ใช่นักกีฬา
‎และเล่นบาสทุกวัน มาสั่งให้เราทำนู่นนี่นั่นในสนาม
‎ความคิดของผมก็คือ "เรื่องอื่นเอาไว้ก่อน
‎หมายถึงเรื่องธุรกิจ แล้วมาสนใจเรื่องฝีมือ
‎หาเหตุผลให้พวกเขาต้องเปลี่ยนความคิด
‎ไมเคิล จอร์แดนตอบแบบกล้ำกลืน ‎ในเรื่องของทีมบูลส์
‎เมื่อถูกถามว่าสิ่งที่ท้าทายที่สุด ‎ของทีมบูลส์ปีนี้คืออะไร
‎ไมเคิลเหลือบมองห้องผู้บริหาร เจอร์รี เคราส์
‎เจอร์รี เคราส์เป็นผู้จัดการทั่วไปของทีมบูลส์
‎และเขาคือตัวต้นตอของ...
‎(ริค เทแลนเดอร์ ‎ชิคาโกซัน-ไทมส์)
‎สิ่งที่ทำให้ความตึงเครียดในฤดูกาลนี้ ‎ยิ่งหนักหนาสาหัส
‎เจอร์รี เคราส์เคยเป็นแมวมองให้ทีมไวท์ซอกซ์
‎เขาอยู่ด้วยตอนที่ผมซื้อทีมไวท์ซอกซ์ในปี 1981
‎และหลังจากที่ผมซื้อทีมบูลส์ เขาก็มาหาผม
‎บอกว่าเขาอยากเป็นผู้จัดการทั่วไปของทีมบูลส์
‎ถ้าทุกคนพร้อมแล้วเราได้เริ่มเลย
‎(26 มีนาคม 1985)
‎ผมถามในลีก ทุกคนบอกผมว่า "อย่ายุ่งกับหมอนี่"
‎ใช่ เขามีวิธีทำให้คนไม่อยากเข้าใกล้
‎แต่ผมไม่ได้จ้างคนจากการเป็นที่ชื่นชอบ
‎ผมต้องการคนที่เชื่อในการสร้างทีมจริงๆ
‎ในแบบที่ผมต้องการ และเคราส์คือคนคนนั้น
‎ต้องยกความดีให้เขา เขาทำสำเร็จ
‎แต่...
‎(มาร์ค แวนซิล ‎ผู้เขียนแรร์แอร์)
‎เจอร์รีมีปัญหาเรื่อง "ตัวเตี้ย" ‎ตอนเล็กๆ เขาเป็นเด็กอ้วน
‎ไม่ค่อยมีเงิน มักเป็นไก่รองบ่อน
‎และเขาอดใจไม่ได้ ‎เรื่องที่เขาต้องการ... ได้หน้า
‎ไมเคิล
‎ทุกความสนใจพุ่งไปที่ไมเคิล ‎และสกอตตี และเดนนิส และฟิล
‎เคราส์แอบไม่พอใจในเรื่องนี้
‎เขาเก่งนะ แต่เขาเก่งไม่พอ ‎ที่จะทำเองโดยไม่มีไมเคิล จอร์แดน
‎คุณเถียงได้ว่าไมเคิล จอร์แดน ‎ทำหน้าที่ของเขาได้ดี
‎เหมือนที่คนอื่นๆ ทำหน้าที่ ‎ของตัวเองได้ดี ไม่ว่าเรื่องอะไร
‎และเคราส์อยากทำให้เข้าใจว่า
‎องค์กรคว้าแชมป์ ไม่ใช่ผู้เล่น
‎(เซ็นทรัลดิวิชัน)
‎เจอร์รี เคราส์ ผู้จัดการทั่วไปบูลส์ บอกว่า ‎"องค์กรคว้าแชมป์ ไม่ใช่ผู้เล่น"
‎ตลกดีครับ ผมไม่เคยเห็นเขา ‎เข้าใกล้แป้นและยัดลูกลงห่วง
‎คำกล่าวอ้างที่ว่ามาจากคุณ...
‎อย่างที่รู้ เดวิด มันอ้างกันมาผิดๆ
‎ผมพูดว่าลำพังผู้เล่นกับโค้ชไม่ได้ทำให้คว้าแชมป์
‎เป็นองค์กรต่างหาก
‎ผมเชื่อจริงๆ ว่าเป็นองค์กรโดยรวมที่ชนะ
‎ส่วนใดส่วนหนึ่งชนะโดยลำพังไม่ได้
‎เขาตกคำว่า "ลำพัง" ไป
‎ครับ
‎เขายอมรับภายหลัง "ใช่ ผมตกไปคำหนึ่ง"
‎ไอ้โง่เอ๊ย ความหมายเลยผิดหมด
‎ฟังเหมือนเขากำลังชี้ประเด็น
‎ให้คนบางคนได้รับรู้
‎เรารู้ว่าทีมเรามีมากกว่าผู้เล่น 15 คน
‎คนที่ทำงานในออฟฟิศส่วนหน้า ‎พวกเขาเป็นคนดี
‎แต่ส่วนสำคัญสุดของกระบวนการคือผู้เล่น
‎ดังนั้นการที่เขาพูดอย่างนั้น ‎ถือว่าเหยียดหยามการเล่นของผม
‎เคราส์ถูกไมเคิลกับสกอตตีแกล้งบ่อยมาก ‎ในช่วงที่มีเรื่อง
‎พวกนั้นล้อเลียนเขา เยาะเย้ยเขา ‎ถากถางเขาอย่างเปิดเผย
‎นี่ยาที่ทำให้คุณตัวเตี้ย
‎หรือว่ายาลดความอ้วน
‎เจอร์รี เคราส์ใช่คนเลวไหม ก็ไม่
‎(บิล เวนนิงตัน ‎เซ็นเตอร์ทีมบูลส์)
‎เขาเป็นคนดี เขาเป็นคนสนุก
‎ถ้าคุณเห็นเขาเล่นกับลูกคุณ ‎และเจอเขา คุณจะรู้ว่าเขาเป็นคนดี
‎เจอร์รี เคราส์เป็นคนที่น่ารักใจดี ‎นิสัยดีที่สุดคนหนึ่งที่ผมรู้จัก
‎แต่บางครั้ง เขาจะรักคนที่ไม่รักเขากลับ
‎และมันทำให้เขาผิดหวัง
‎เขารักฟิลไหม
‎เขารักฟิลในตอนแรก
‎แต่แล้ว รู้ไหม พวกเขาสองคนเริ่มมึนตึงกัน
‎ฟิล...
‎(เดวิด อัลดริดจ์ ‎นักข่าวอีเอสพีเอ็น 1996-2004)
‎ยึดตามสัญญาว่าจ้าง เขาต้องการเงินชดเชย
‎เหมือนโค้ชคนอื่นๆ ที่เขาเอาชนะ ‎แต่เจอร์รีไม่อยากจ่าย
‎ในความคิดของเจอร์รี คุณโยกคนโน้นคนนี้
‎แต่คุณไม่โยกไมเคิล จอร์แดน
‎ฟิล แจ็กสันเหรอ ได้ โยกเขาได้ ‎นั่นแหละที่เขาคิดผิด
‎ผมบอกตั้งแต่วันแรก
‎ถ้าฟิลไม่ได้เป็นโค้ช ผมก็ไม่สร้างทีมใหม่ด้วย
‎ฟิลควรจะเป็นหัวหน้าโค้ช ผมไม่ควรตกที่นั่ง
‎ที่ต้องเลือกว่าจะเล่นให้โค้ชคนอื่น ‎ที่ไม่ใช่ฟิล แจ็กสัน
‎มันน่าเศร้า แต่ผมมีหลายตัวเลือก
‎รู้ไหม ผมจะไม่เลือกเล่นให้โค้ชคนอื่น
‎ผมคิดว่าเจอร์รีอยากจะล้างกระดาน
‎ออกไปและสร้างทีมใหม่
‎ความสัมพันธ์ของเขากับผมเริ่มแย่
‎ไม่มีโอกาสที่จะกลับมาคืนดีกัน
‎ทันใดนั้นก็มีคนจากรัฐไอโอวา ‎ทิม ฟลอยด์ หัวหน้าโค้ช
‎เขาไปตกปลากับเจอร์รี เคราส์ ‎ผมอุทานว่า "อะไรนะ"
‎เห็นได้ว่าเคราส์กะจะดันโค้ชคนใหม่
‎เขาจะมาเป็นฟิล แจ็กสันคนต่อไป
‎ลูกเลี้ยงของเคราส์แต่งงานในหน้าร้อนนั้น
‎เขาเชิญทุกคนในทีมและทิม ฟลอยด์...
‎และเขาไม่เชิญฟิล แจ็กสัน หัวหน้าโค้ช
‎ผมจำได้ ผมคิดว่าเจอร์รีทำไม่ถูกต้อง
‎ผมไม่แน่ใจว่าฟิลโกรธมากไหม
‎ถ้ามีใครไม่เชิญผมไปงานแต่ง ผมจะขอบใจเขา
‎มันน่าเศร้าที่ความสัมพันธ์ไม่ดี
‎เพราะเจอร์รี เคราส์เป็นคนปลุกปั้น ‎ให้ฟิล แจ็กสันมาเป็นโค้ชเอ็นบีเอ
‎เจอร์รี เคราส์พาเขามาชิคาโก ‎ในฐานะผู้ช่วยโค้ช
‎ถ้าเจอร์รีไม่พามา คุณก็คงไม่รู้จักฟิล แจ็กสัน
‎รู้ไหม ทุกอย่างพัฒนา คนพัฒนา
‎พวกเขาไม่อยู่นิ่งหรืออยู่ที่ไหนนานๆ
‎และเหนือสิ่งอื่นใด เงินเดือนโค้ชขึ้นแบบนี้
‎ส่วนเงินเดือนผู้จัดการทั่วไปขึ้นแบบนี้
‎(ปีเตอร์ เวคซีย์ ‎เอ็นบีเออนเอ็นบีซี)
‎คุณคิดว่าเจอร์รี เคราส์ไม่พอใจไหม
‎ผมจะไม่เดาไปในทางนั้น
‎ผมนับถือฟิลอย่างมาก ‎ทั้งในเรื่องส่วนตัวและการงาน
‎ผมชอบฟิล แจ็กสันจริงๆ
‎และผมอยากให้ฟิล แจ็กสันกลับมา ‎มาเป็นโค้ชของทีม
‎และผมคิดว่าการที่เจอร์รียังอยู่นั้นไม่ช่วยอะไร
‎ผมแค่คิดว่าถ้าฟิลกับผมนั่งลงคุยกัน ‎เราคงตกลงกันได้
‎ผมก็เลยบินไปมอนทานา
‎ผมยื่นโอกาสให้เขากลับมา
‎หลังจากถกเถียงกันหลายสัปดาห์
‎(23 กรกฎาคม 1997)
‎หลายคนบอกว่าเจ้าของบูลส์ ‎เจอร์รี ไรนส์ดอร์ฟ กลับมามีสติ
‎เซ็นสัญญาหนึ่งปีกับฟิล แจ็กสัน ‎ให้กลับมาเป็นโค้ชฤดูกาลหน้า
‎(แจ็กสันรับหกล้านเหตุผลให้กลับมา)
‎ฟิลเป็นโค้ช เจอร์รีเป็นเจ้าของ ‎สองคนนี้ต้องคุยกัน
‎และเราทำแล้ว เราดีใจมากที่ทำสำเร็จ
‎นี่จะเป็นปีสุดท้ายของฟิลในฐานะโค้ชของบูลส์
‎ถึงสิ้นปีนี้ เรามองไปถึงอนาคตข้างหน้า
‎เจอร์รีเรียกผมไปที่ออฟฟิศและบอกว่า ‎"นี่จะเป็นปีสุดท้ายของคุณ
‎ผมไม่สนว่าคุณชนะ 82 เกมรวด ‎นี่จะเป็นปีสุดท้ายของคุณที่นี่"
‎ผมบอกว่า "ได้" แล้วก็เดินออกจากห้อง
‎เราพูดคุยกันเท่านั้นจริงๆ
‎(ก่อนฤดูกาลปี 1997-98 จะเริ่ม ‎ทีมบูลส์เดินทางไปปารีส)
‎(เพื่อแข่งกระชับมิตร)
‎(15 ตุลาคม 1997)
‎(ชิคาโก)
‎ไมเคิล สวัสดี ไมเคิล
‎- คุณพูดฝรั่งเศสได้ไหม ‎- น้อยมาก แต่ไม่เป็นไร เอาตัวรอดได้
‎ไมเคิล คุณคิดยังไงกับหอไอเฟล
‎ทีมบูลส์เพิ่งจบฤดูกาลแห่งชัยชนะ
‎แชมป์สามสมัยกับอีกสอง
‎พวกเขาอยู่ปารีส ถูกคนห้อมล้อม
‎เหมือนวงบีเทิลส์มาเยือนเลย
‎- เร็วเข้า ‎- อย่าหยุด ไปเลย ไปกัน
‎ก้าวเร็วๆ ก้าวเร็วๆ
‎ไมเคิลเหมือนคนเป่าปี่ในนิทาน ‎เดินไปบนถนนฌ็องเซลีเซ
‎(เดวิน สเติร์น ‎ผู้บริหารสูงสุดเอ็นบีเอ - 1984-2014)
‎เขาใส่หมวกเบเรต์เพราะเขาคือไมเคิล
‎รู้สึกยังไงบ้าง ไมเคิล
‎รู้สึกยังไงบ้าง
‎แชมป์เอ็นบีเอ ชิคาโกบูลส์ ‎มาปารีสเพื่อคว้าแชมป์แมคโดนัลด์
‎มีคนเดียวที่แย่งความสนใจไปหมด ‎ไมเคิล จอร์แดน
‎"เขายิ่งใหญ่กว่าพระสันตะปาปา" ‎หนังสือพิมพ์กรอบเช้าบอก
‎และทุกคนอยากใกล้ชิดเขา
‎(หลังเวทีรายการ NULLE PART AILLEURS)
‎- โอเคแล้ว ‎- กระเป๋าเสื้อล่ะ
‎ส่วนเครื่องแปล
‎- ตรงนี้โอเคนะครับ ‎- ครับ
‎ช่วยเซ็นนี่ให้หน่อยสิครับ
‎ไม่ๆ อย่าเพิ่งๆ
‎คุณไม่ต้องรู้เรื่องกีฬา
‎ก็รู้จักนักบาสที่ยิ่งใหญ่สุดตลอดกาล
‎เขาใกล้เคียงกับเทพเจ้าบนโลกใบนี้
‎ไมเคิล "แอร์" จอร์แดน เชิญเลยครับ
‎ไมเคิล ไมเคิล
‎ไมเคิล จอร์แดน
‎คุณไม่สามารถจัดอันดับทีมอันดับต้นๆ
‎ที่ประสบความสำเร็จต่อเนื่องที่สุด ‎ในแวดวงกีฬาอเมริกัน
‎โดยไม่มีไมเคิล จอร์แดนกับทีมบูลส์ได้
‎(บ็อบ คอสตาส ‎WGN-ชิคาโก - 1979-80)
‎แต่ทีมบูลส์ก่อนยุคไมเคิล จอร์แดน
‎อาจจะเรียกได้ว่าไม่เก่งเท่าไหร่
‎(ตุลาคม 1997)
‎(ตุลาคม 1980)
‎สวัสดีครับ ผมบ็อบ คอสตาส ‎พบกับผมและจอห์นนี เคอร์
‎ในการแข่งขันบาสเกตบอลชิคาโกบูลส์ ‎ทางดับเบิลยูจีเอ็นเทเลวิชัน ช่อง 9
‎(ร็อด ธอร์น ‎ผู้จัดการทั่วไปบูลส์ - 1978-85)
‎เราไม่ได้เก่งมาก ช่วงก่อนหน้าที่จะมีไมเคิล
‎ทีมนี้กำลังจะล่มจม จะว่างั้นก็ได้
‎เห็นชัดว่าพวกเขามีปัญหา ทีมนี้ยังไม่ชนะ
‎สมัยนั้น ในชิคาโก ทุกคนเป็นแฟนทีมแบร์ส
‎(ไบรอัน แมคอินไทร์ ‎ผอ.การตลาดทีมบูลส์ - 1978-81)
‎ทางเหนือเป็นแฟนทีมคับส์ ‎ทางใต้เป็นแฟนทีมซอกซ์
‎แบล็กฮอว์กมีแฟนกระจายไปทั่ว ‎แต่บูลส์ไม่มีใครเชียร์เลย
‎บูลส์ดึงดูดคนที่ชิคาโกสเตเดียม
‎โดยทีมฟุตบอลในร่ม ชิคาโกสติง
‎จะว่าไป สภาพของทีมตอนนั้น...
‎ตอนนั้นเป็นร็อดนีย์ แดนเจอร์ฟิลด์ ‎มันไม่ได้รับการยอมรับ
‎บูลส์ต้องการกำลังเสริมอย่างมาก
‎ถ้าพวกเขาจะแข่งชิงชัยต่อไป
‎แล้วหนุ่มน้อยไมเคิล จอร์แดนก็มา ‎เขามีเสน่ห์มากความสามารถ
‎ตอนเขาอยู่มัธยมปลาย
‎ไมเคิลเป็นหนึ่งในผู้เล่นตัวเต็ง ‎ระดับมัธยมปลายในอเมริกา
‎เขาตัดสินใจเล่นที่แชปเพิลฮิลล์
‎ให้หนึ่งในสุดยอดโค้ช ดีน สมิธ
‎ที่มหาวิทยาลัยนอร์ทแคโรไลนา ‎โค้ชสมิธคุมเข้มมากๆ
‎เขาเป็นคนมีวินัย เป็นครูที่ดีเยี่ยม
‎ไมเคิลเคารพนับถือเขามาก
‎และเขารู้ว่าเขาหวังดีที่สุดกับไมเคิล
‎ฉันคิดว่าวิสัยทัศน์คุณจอร์แดนกับฉัน
‎ผู้ที่จะช่วยให้เขาเติบโตอย่างต่อเนื่อง
‎(เดลอริส จอร์แดน แม่ของไมเคิล)
‎ในฐานะหนุ่มน้อย ไม่ใช่แค่บาสเกตบอล ‎แต่การศึกษาของเขาด้วย
‎เพราะสำหรับฉัน ตอนนั้นการศึกษาสำคัญที่สุด
‎บุกทะลวง มองที่แป้น แค่นั้น
‎พ่อแม่ไมเคิลเลี้ยงดูเขามาดีมาก
‎(ดีน สมิธ ‎หัวหน้าโคชยูเอ็นซี - 1961-97)
‎เขาเป็นเด็กหนุ่มนิสัยดี
‎เป็นนักเรียนที่ขยันตั้งใจมาก ‎เป็นลูกศิษย์ที่ดีมาก
‎นี่แม่คุณอ่านจดหมายจากคุณดังๆ
‎"แม่ครับ ตอนนี้แม่เป็นยังไงบ้าง ‎หวังว่าคงสบายดี ผมสบายมากครับ
‎ผมส่งเลขบัญชีของผมมาให้ ‎แม่จะได้เอาเงินเข้าในบัญชีของผม
‎ผมเหลืออยู่แค่ 20 ดอลลาร์ ‎ฝากสวัสดีทุกคนด้วยนะครับ
‎และยิ้มล่ะ พระเจ้ากับผมรักแม่ ‎รักนะ ไมเคิล
‎ปล. ขอโทษเรื่องค่าโทรศัพท์ ‎ช่วยส่งแสตมป์มาให้ผมด้วย"
‎เด็กมหาวิทยาลัยก็แบบนี้ ‎"ช่วยส่งแสตมป์มาให้ผมด้วย"
‎เขาเป็นเด็กปีหนึ่งที่ฝีมือไม่คงที่
‎แต่เขาเป็นคนที่ชอบเอาชนะ ‎มากที่สุดคนหนึ่งในการฝึกซ้อม
‎เขาอยากจะเก่งขึ้น ‎และเขาก็สามารถที่จะเก่งขึ้นได้
‎วันหนึ่งไมเคิล จอร์แดนบอกผมว่า ‎เขาอยากเป็นผู้เล่นที่ดีที่สุดที่เคยเล่นที่นี่
‎ผมบอก "คุณต้องฝึกหนักกว่าตอนอยู่ ม.ปลาย"
‎เขาบอก "ผมฝึกหนักพอๆ กับทุกคน" ‎ผมบอก "อะไรนะ
‎(รอย วิลเลียมส์ ‎ผู้ช่วยโคชยูเอ็นซี)
‎ก็ไหนว่าอยากเป็นผู้เล่นที่ดีที่สุดที่เคยเล่นที่นี่"
‎เขาบอก "ผมจะทำให้ดู ‎จะไม่มีใครฝึกหนักเท่าผมอีกแล้ว"
‎หลังจากฝึกหนักราวสองชั่วโมงครึ่ง
‎(เจมส์ เวอร์ธี ‎กองหน้าทีมยูเอ็นซี - 1979-82)
‎ผมจะเดินออกจากสนาม เหงื่อโชก หมดแรง
‎ไมเคิลจะมาคะยั้นคะยอให้ผมกลับไป
‎เขาอยากเล่นตัวต่อตัว ‎อยากดูว่าเขาจะเล่นเป็นไง
‎ผมเก่งกว่าเขาอยู่ประมาณสองสัปดาห์
‎การ์ดนอร์ทแคโรไลนา ระวัง
‎เขาอยากเรียนรู้ เขาอยากโตเร็ว
‎เขากำลังเครื่องร้อน
‎เดือนแล้วเดือนเล่า เกมแล้วเกมเล่า ‎ข้อมูลเขาแน่นเปรี๊ยะ
‎พอเขาเรียนรู้อะไรและบวกกับ ‎ความสามารถที่เขามีอยู่แล้ว
‎มันน่าตื่นเต้นมากที่ได้เห็น
‎(เดลอริส จอร์แดน - เจมส์ จอร์แดน)
‎แล้วพอเราได้แข่งชิงแชมป์ระดับประเทศ
‎เขาก็เป็นผู้เล่นที่สุดยอดแล้ว
‎รอบชิงแชมป์บาสเกตบอลชาย ‎เอ็นซีเอเอดิวิชันวันครั้งที่ 44
‎(นอร์ทแคโรไลนาแข่งกับจอร์จทาวน์ ‎29 มีนาคม 1982)
‎เป็นการแข่งบาสเกตบอลที่มีผู้ชมคับคั่งที่สุด
‎(ซูเปอร์โดม นิวออร์ลีนส์ แอลเอ)
‎บรรยากาศคึกคักมาก
‎เราออกไปเล่นให้ผู้ชมหกหมื่นกว่าคนดู
‎(ฮีลส์ สู้ๆ)
‎ผมยังละอ่อน แต่ไม่มีเวลามาประหม่า
‎เรามีสองทีมที่เก่งมากมาแข่งกัน เราฝึกมาดีมาก
‎ทั้งสองทีมเก่งเสมอกัน
‎ไมเคิลทำแต้มได้เยอะและชู้ตได้สวย
‎จอร์แดน... เลย์อัพเจ๋งมาก ‎เขาพาบอลขึ้นไปสามเมตรกว่า
‎มันเป็นการแข่งขันที่สูสีมาก
‎(บิลลี่ แพ็กเกอร์ ‎นักวิเคราะห์บาสเกตบอลมหาวิทยาลัย)
‎เท่าที่คุณอยากจะเห็น
‎แล้วกว่าจะจบเกมอย่างที่มันเป็น
‎ก็ยิ่งน่าทึ่งเข้าไปใหญ่
‎(นอร์ทแคโรไลนา 61 ‎จอร์จทาวน์ 62)
‎เหลืออีก 32 วินาที ‎จอร์จทาวน์นำอยู่หนึ่งแต้ม
‎ดีน สมิธขอเวลานอก
‎โค้ชสมิธขอเวลานอก เราตามอยู่หนึ่งแต้ม
‎โค้ชสมิธเจ๋งมากก็ตรงนี้แหละ
‎เขาบอกแผนการเล่นกับเจมส์
‎เขาบอกว่า "พอคุณได้บอล ‎ให้ส่งกลับ ส่งไปรอบๆ
‎ไมเคิลน่าจะชู้ตได้" เขามองผมและบอก
‎"ถ้าคุณมีโอกาส ชู้ตเลย" เขาให้ไฟเขียวผม
‎เหลือ 32 วินาที จอร์จทาวน์นำอยู่หนึ่งแต้ม
‎พวกเขาอยู่ในโซน 1-3-1 อิววิงอยู่ตรงกลาง
‎พวกเขาต้องเล็งเพื่อเข้าไป
‎พวกเขารู้ว่าต้องโฟกัสที่วงใน
‎นั่นเป็นจุดที่การตั้งรับผิดพลาด
‎ฝ่ายรุกของเราย้ายมาอีกฝั่ง ‎ฝ่ายรับทั้งหมดย้ายไปทางนั้น
‎และไมเคิลอยู่ทางฝั่งซ้าย
‎- ลูกบอลถูกส่งกลับไป ‎- และไมเคิลว่างอยู่
‎ผมรับต่อโดยไม่สะดุด
‎พวกนั้นไม่รู้เลยว่าผมจะชู้ต
‎ชู้ต จอร์แดน
‎- สามแต้ม ‎- จบเกม จบเกม
‎นอร์ทแคโรไลนาชนะ ‎คว้าแชมป์เอ็นซีเอเอ ปี 1982
‎และแน่นอน ชายที่ชู้ตลูกสำคัญลงห่วง
‎ให้นอร์ทแคโรไลนา ไมเคิล จอร์แดน ‎สองแต้มนั้นทำให้ชนะขาด
‎ไมเคิล รู้สึกยังไงตอนลูกบอลลงห่วง
‎รู้สึกดีมาก ที่ผมทำบางอย่างเพื่อช่วยทีม
‎และอาจจะชนะการแข่ง ‎ผมแค่รู้สึกตื่นเต้นมากตอนนั้น
‎มันเปลี่ยนชื่อผมจากไมค์เป็นไมเคิล จอร์แดน
‎มันให้ความมั่นใจที่ผมต้องการ
‎เพื่อเริ่มพัฒนาให้เป็นเลิศในเกมบาสเกตบอล
‎ผมเป็นแค่เด็กปีหนึ่งแถวบ้าน ‎และผมสนุกกับการเป็นน้องใหม่
‎ผมหวังว่าอีกสามปีที่ผมอยู่ที่นี่
‎เราจะสามารถชนะอย่างน้อยอีกสองหรือสามครั้ง
‎สิ่งที่ไมเคิลทำคือการพัฒนาฝีมือขึ้นเยอะเลย
‎ระหว่างตอนอยู่ปีหนึ่งกับช่วงปีสอง
‎นอร์ทแคโรไลนาพลิกกลับมา ‎ดอว์กินส์พยายามจะแซงแบรดด็อก
‎ดูไมเคิล จอร์แดนป้องกัน
‎เขาโดดขึ้นไป ผมว่าหัวเขาโขกแป้น
‎มีเสียงดังปัง เขาโดดสูงขนาดนั้นเลย
‎ท้ายทอยเขาไปชน...
‎เลือกไม่ถูกเลย เวลาผมคิดถึงไมเคิล จอร์แดน ‎ใช่ ผมคิดถึงลูกนั้น
‎แต่ผมคิดถึงสามปีที่เฝ้าดูหนุ่มคนนั้น
‎เก่งขึ้นและเก่งขึ้นและเก่งขึ้น
‎ไมเคิล จอร์แดนเป็นผู้เล่นคนเดียวที่สั่งเปิดปิดได้
‎และเขาไม่เคยปิดพลังในตัว
‎จอร์แดน... ดูนั่นสิ โอ้แม่เจ้า
‎(ผู้เล่นแห่งปี)
‎(ไมเคิล จอร์แดน ‎เหนือชั้นกว่าใครๆ)
‎แต่หลังจากจบปีสาม ‎ผมวางแผนจะกลับไปเรียน...
‎ว่าไง
‎แต่โค้ชสมิธแนะนำให้ผมเล่นอาชีพ
‎เขาเล่นแบบสบายๆ แล้วที่แชปเพิลฮิลล์
‎แต่ขณะเดียวกัน เขาก็ได้ยิน
‎"คุณสามารถเป็นสามสี่อันดับแรกที่ติดเอ็นบีเอ"
‎มันทำให้เขาคิดหนัก
‎บอกตามตรง ผมเพิ่งตัดสินใจ...
‎(5 พฤษภาคม 1984)
‎เมื่อหนึ่งชั่วโมงครึ่งที่ผ่านมา
‎ผมไม่รู้ ผมยังห้าสิบห้าสิบ
‎ผมไปคุยกับโค้ชเมื่อเช้า
‎เขาช่วยผม พ่อแม่ผมก็ช่วยผม
‎ผมรู้สึกว่ามันจะดีกว่าสำหรับผม ‎ถ้าเริ่มตอนนี้ ตอนยังอายุน้อย
‎(เฟลท์ ฟอรัม)
‎ยูเอสเอเน็ทเวิร์กขอเสนอ ‎การคัดตัวมหาวิทยาลัยเอ็นบีเอ ปี 1984
‎เราใกล้พร้อมจะประกาศ ขณะไปที่โพเดียม
‎และแนะนำผู้บริหารสูงสุดของเอ็นบีเอ ‎เดวิด สเติร์น
‎(ขอต้อนรับสู่การคัดตัวเอ็นบีเอ)
‎ฮุสตันร็อคเก็ตส์เลือกฮาคีม โอลาจูวอน ‎จากมหาวิทยาลัยฮุสตัน
‎โอลาจูวอนเป็นคนแรกที่ใครๆ ก็เลือก รวมถึงผม
‎- พอร์ตแลนด์มีไคลด์ เดร็กซ์เลอร์ ‎- ไคลด์ก้าวไกล
‎ซึ่งเล่นตำแหน่งเดียวกับไมเคิล
‎พอร์ตแลนด์เลยรู้สึกว่าพวกเขาต้องการเซ็นเตอร์
‎ตัวเลือกที่สอง ของพอร์ตแลนด์เทรลเบลเซอร์ส
‎ไปที่ผู้บริหารสูงสุด เดวิด สเติร์น
‎พอร์ตแลนด์เลือกแซม โบวี ‎มหาวิทยาลัยเคนตักกี
‎(พอร์ตแลนด์ เทรลเบลเซอร์ส คนที่สอง)
‎ผมรู้ว่าจอร์แดนคงจะมาอยู่กับเรา
‎(ชิคาโกบูลส์)
‎ไมเคิล จอร์แดนดูจะเป็นคนต่อไป
‎ชิคาโกบูลส์
‎เลือกไมเคิล จอร์แดน ‎จากมหาวิทยาลัยนอร์ทแคโรไลนา
‎ชิคาโกบูลส์ได้เลือกเป็นอันดับสามในการคัดตัว
‎และเลือกไมเคิล จอร์แดนคนดัง ‎ของนอร์ทแคโรไลนา
‎จอร์แดนที่เคยนำทัพนอร์ทแคโรไลนา ‎กำลังจะมานำทัพให้บูลส์
‎คุณได้รับโอกาสทองให้ก้าวเข้ามา
‎และชนะใจเมืองที่ร่ำร้องหาผู้ชนะ
‎บางทีคุณอาจพลิกสถานการณ์ให้บูลส์ ‎คุณคิดว่าไง
‎ก็หวังว่าผมจะเข้าไปมีส่วนร่วม ‎และฟื้นฟูมันขึ้นมา
‎ผมตั้งตารอที่จะทำแบบนั้น
‎ความจริงแล้วเราโชคดีที่เลือกนักกีฬา ‎ก่อนโอลิมปิกส์
‎(โอลิมปิกส์ 1984 ลอสแอนเจลิส)
‎ไมเคิลกลายเป็นนักบาสเกตบอลสมัครเล่น ‎ที่ดังที่สุดในโลก
‎เพราะโอลิมปิกส์
‎จอร์แดนได้ลูก และยัดลงห่วง
‎จอร์แดน...
‎เขาเป็นนักกีฬาที่เก่งที่สุด ‎หนึ่งในผู้แข่งขันที่ดีที่สุด
‎เขาเป็นหนึ่งในผู้เล่นทักษะสูง
‎และนั่นทำให้เขาเป็นนักบาสเกตบอล ‎ที่เก่งที่สุดที่ผมเคยเห็น
‎อเมริกาได้เหรียญทองเหรียญที่เก้า
‎แต่มันเป็นรายการออลยูเอสเอของทัวร์นาเมนต์นี้
‎(ก่อนฤดูแข่ง ปี 1984)
‎ผมมาจากการแข่งขันในมหาวิทยาลัย
‎ซึ่งต้องใช้ทีมเวิร์ก เป็นการแข่งแบบใสๆ
‎มันเตรียมผมให้รับมือเหตุการณ์ชิคาโก
‎ซึ่งต่างออกไปโดยสิ้นเชิง
‎ก่อนไมเคิล จอร์แดนจะมาอยู่ทีมบูลส์ในปี 1984 ‎ยาเสพติดแพร่หลายไปทั่ว
‎โคเคนและสารเสพติดสารพัดชนิด
‎พวกเขามีเพื่อนปาร์ตี้เยอะ
‎ผมอ่านบทความหนึ่งชื่อว่า ‎"แก๊งโคเคนสัญจร บูลส์"
‎ผมไม่เคยอ่านบทความนั้น
‎- ถูกต้องไหม ‎- ฟังนะ
‎พวกเขาทำหลายอย่างที่ผมไม่เห็น
‎มีเหตุการณ์หนึ่ง ก่อนฤดูแข่ง เราอยู่ในพีโอเรีย
‎เกิดขึ้นในโรงแรม ‎ผมพยายามตามหาเพื่อนร่วมทีม
‎เลยเริ่มเดินเคาะประตู
‎ผมไปถึงประตูหนึ่ง ผมเคาะประตู
‎และผมได้ยินคนพูดว่า "ชู่ มีคนอยู่ข้างนอก"
‎แล้วผมก็ได้ยินเสียงต่ำๆ พูดว่า "ใครน่ะ" ‎ผมบอก "เอ็มเจ"
‎แล้วพวกเขาก็แบบ "ปัดโธ่ เขาเป็นเด็กใหม่
‎ไม่ต้องเป็นห่วง" แล้วพวกเขาก็เปิดประตู
‎ผมเดินเข้าไป เห็นทั้งทีมอยู่ในนั้น
‎และมันแบบว่า เป็นสิ่งที่ผมไม่เคยเห็นเลยในชีวิต
‎ตอนผมยังเด็ก
‎คุณมีหมด มีโคเคนเป็นแถวๆ
‎ฝั่งนี้เป็นพวกพี้กัญชา ฝั่งนี้ก็พวกผู้หญิง
‎อย่างแรกที่ผมพูด "นี่ เพื่อน ฉันขอบาย"
‎เพราะผมคิดแค่ว่า ถ้าตำรวจบุกจับที่นี่
‎ตอนนี้เลย ผมคงโดนเหมาว่าผิด ‎เหมือนกับทุกคนในห้อง
‎และจากนั้นเป็นต้นไป ผมก็ไม่สุงสิงกับใคร
‎ทาวเฮาส์ของเขาก็ธรรมดาๆ
‎และตอนแรก แม่ของเขาไปอยู่ด้วยบ่อยๆ
‎เพื่อนๆ ของจอร์แดนจะแวะมา
‎ผู้เล่นและคนอื่นๆ ‎แต่เขาใช้ชีวิตเหมือนยังอยู่ในมหาวิทยาลัย
‎ผมสนุกกับการพบปะพูดคุย เล่นไพ่
‎ดูหนัง ผมไม่เที่ยวคลับ
‎ไม่ว่าคนอื่นๆ จะทำอะไรนอกสนาม
‎ถ้ามันเป็นปาร์ตี้หรืออะไร เขาจะไม่อยากมาร่วม
‎เขาชอบดื่มน้ำส้มกับเซเว่นอัพ
‎ผมไม่สูบบุหรี่ ไม่เสพโคเคน สมัยนั้นไม่ดื่มเหล้า
‎ผมแค่นอนพักผ่อนและตื่นขึ้นมาเล่นบาส
‎ตอนจอร์แดนมาอยู่ทีมบูลส์ใหม่ๆ ‎เขาเป็นคนที่สามที่ถูกเลือก
‎ดังนั้นหลายคนคิดว่า "เขาสูงแค่สองเมตรหนึ่ง ‎เขาจะทำอะไรได้สักแค่ไหน"
‎เราอยากให้เขาสูงสองเมตรสิบหก แต่เขาไม่ใช่
‎ไมเคิลต้องตระหนักว่าเขาไม่ได้สองเมตรเศษ
‎(วอลท์ เฟรเซียร์)
‎ดังนั้นเขาจะไม่พาทีมพุ่งทะยานในเอ็นบีเอ
‎ผมไม่คิดจริงๆ ว่า...
‎(มาร์ก อีตัน)
‎ในเอ็นบีเอ มันไม่มีหรอกทีมที่เก่งอยู่คนเดียว
‎และผมคิดว่าไม่ควรคาดหวังให้คนคนเดียว
‎พลิกทุกอย่างหน้ามือเป็นหลังมือ
‎มันไม่มีใครเลย ทั้งโค้ชสมิธ ‎ร็อด ธอร์น คนที่เลือกเขา
‎ไม่มี ไม่มีผู้เชี่ยวชาญ ‎ที่คิดว่าเขาจะกลายมาเป็นอย่างนี้ได้
‎ตอนผมมาชิคาโกใหม่ๆ
‎ผมมาแบบคิดว่าตัวเองด้อยที่สุด
‎ไม่ว่าใครจะพูดอะไรถึงผม ‎ผมยังต้องพิสูจน์ตัวเอง
‎ตอนเขาเข้ายิมมาฝึกวันแรก
‎คุณเห็นเลยว่าหมอนี่เก่งสุดแล้วที่นี่
‎เขาแตกต่างจากคนอื่น
‎ตอนเราเลือกไมเคิล ‎ผมไม่รู้ว่าไมเคิลเก่งแค่ไหน
‎พลังที่เขามี ความแข็งแกร่ง ‎ของร่างกาย ช่างน่าทึ่ง
‎วันแรกของการฝึกซ้อม
‎ผมได้รับโทรศัพท์จากโค้ชผู้ช่วย เขาบอกผมว่า
‎"ยินดีด้วย" ผมถาม "เรื่องอะไร"
‎เขาบอก "คุณเลือกมาได้ถูกคน
‎หมอนี่เก่งมากๆ"
‎จากวันแรกของการฝึกซ้อม ผมคิดว่า
‎ไม่ว่าหัวหน้าทีมนี้จะเป็นใคร ผมจะไล่บี้เขา
‎และผมจะไม่ใช่เสียงเพราะผมไม่มีเสียง ‎ผมไม่มีสถานะ
‎ผมต้องทำด้วยวิธีการเล่นของผม
‎ยี่สิบสาม ไมเคิล จอร์แดน
‎ผมรู้สึกว่าได้รับการยอมรับในเกมที่สาม
‎(มิลวอกีบักส์แข่งกับชิคาโกบูลส์ ‎29 ตุลาคม 1984)
‎มิลวอกีเป็นคู่อริของชิคาโกมานาน
‎ทุกครั้งที่แข่งกับพวกเขา พวกเขาชนะเรา
‎พวกเขามีซิดนีย์ มอนครีฟ ‎ซึ่งเป็นผู้เล่นฝ่ายรับแห่งปี
‎และพวกเขามีทีมรับที่แข็งแกร่งมาก
‎ผมว่าผมรู้ศักยภาพของเขา
‎เพราะผมเคยเล่นกับผู้เล่นที่ดีที่สุดในเอ็นบีเอ
‎แมจิก เบิร์ด ดร.เจ และคารีม ‎ผู้เล่นเจ๋งๆ ทั้งนั้น
‎แล้วอยู่ดีๆ เด็กใหม่นี่ก็เข้ามาในเอ็นบีเอ
‎ผมดูวิธีที่เขาเคลื่อนไหวในสนาม ‎กับสัญชาตญาณของเขา
‎ผมแบบว่า "ว้าว นั่นน่ากลัวแฮะ"
‎มิลวอกีบักส์เป็นฝ่ายคุมเกม พวกเขานำอยู่เก้าแต้ม
‎เรากำลังจะแพ้ ช่วงเข้าควอเตอร์ที่สี่
‎เมื่อก่อน พวกเขาจะโทษตัวเองและก็ยอมแพ้
‎แบบว่า "โอเค เรายอมรับเถอะ ‎ไว้แก้มือเกมหน้า"
‎ผมบอกว่า "เกมนี้ยังไม่จบเลย"
‎เควิน ลอเกอรีรู้ว่าผมพูดจริง
‎เขาเริ่มส่งบอลให้ผมและผมก็ลุยแหลก
‎จอร์แดนทำได้ 24 แต้มและทำให้บูลส์ไปต่อ
‎จอร์แดนโดดชู้ต ลงครับ
‎จอร์แดนมาแล้ว... เหลือเชื่อเลย
‎ทุกครั้งที่เราตามประกบเขา เขาจะหนี เดินหน้า
‎แล้วชู้ตลูกยากๆ เขามาแรงแซงโค้ง
‎ผมว่าไม่มีใครสกัดไมเคิลได้
‎เราฮึดสู้และเราก็ชนะ
‎จากจุดนั้น ทุกคนในทีมรู้สึกว่า
‎"ไอ้เด็กนี่จะไม่ยอมให้เราแพ้"
‎ทุกคนในทีมบูลส์ ภายในเวลาสองสัปดาห์
‎พวกเขาก็รู้ว่าไมเคิลเก่งสุดที่เรามี
‎เสียงเชียร์เริ่มดังขึ้นแล้วครับ
‎เขามาแล้ว ไมเคิล จอร์แดน ‎จากนอร์ทแคโรไลนา
‎คนที่สามที่ถูกเลือกในเอ็นบีเอ
‎จอร์แดน... เฉียบขาด
‎จอร์แดนฉุดไม่อยู่ พาลูกมาแล้วยัดลงห่วง
‎ในฐานะเด็กใหม่ เขาไม่ใช่ไก่อ่อน
‎เขาพิสูจน์แล้ว ตั้งแต่เริ่มต้น
‎(แพท ไรลีย์ ‎หัวหน้าโค้ชเลเกอร์ส - 1981-90)
‎ว่าไม่มีใครที่เหมือนกับเขา
‎พาลูกฉลุยเข้ามา... เหลือเชื่อ เขาชู้ตลง...
‎มันเหมือนกับว่าเขามี...
‎เกียร์พิเศษไว้เหาะได้หรืออะไร มันเหลือจะเชื่อ
‎การทรงตัว ฟุตเวิร์ก ทักษะพื้นฐานของเขา
‎(แมจิก จอห์นสัน - แชมป์เอ็นบีเอห้าสมัย)
‎สำหรับจอร์แดน เขากะเจาะเข้าไป
‎หมอนี่แบบว่า...
‎เขาจะเหาะ เจ๋งสุดยอด
‎จอร์แดนพาบอล... สุดยอด
‎เปลี่ยนจากมหาลัยมาเป็นเอ็นบีเอ เป็นไงบ้าง
‎ผมว่าก็ไม่ได้ยากสักเท่าไหร่
‎(สปอร์ตส์ อิลลัสเตรเต็ด ‎แจ้งเกิดดาวดวงใหม่)
‎เขาเพิ่งเล่นบาสเกตบอลอาชีพได้ไม่กี่เดือน ‎แต่ในวัย 21 ปี
‎ไมเคิล จอร์แดนเป็นนักกีฬาที่ฮอตสุด ‎ของสมาคมบาสเกตบอลแห่งชาติ
‎ตั้งแต่เขามา สนามกีฬา
‎ซึ่งเคยมีที่ว่างสองในสาม ‎ตอนนี้ตั๋วหมดเกลี้ยงทุกเกม
‎ตอนไมเคิลมาเมืองนี้ใหม่ๆ
‎(บารัก โอบามา ‎อดีตชาวเมืองชิคาโก)
‎ผมไม่มีเงินซื้อตั๋วดูบูลส์แข่ง
‎แม้แต่ตั๋วลดราคา สมัยนั้นผมถังแตก
‎แต่แล้วจู่ๆ ก็มีนักกีฬาที่ทำให้ชิคาโกโด่งดัง
‎ให้ทุกคนได้ร่วมกันเชียร์
‎ชาวชิคาโกชอบคิดว่าตัวเองแกร่ง
‎เป็นผู้ใช้แรงงาน หนักเอาเบาสู้ ‎ไม่เคยได้อะไรมาง่ายๆ
‎ผู้คนก็เลยชอบเห็นคนที่ทุ่มเต็มที่
‎จอร์แดนทำอย่างนั้น
‎ผู้ชมคืนนี้ 18,688 คน
‎ตอนไมเคิลมาในปี 84 เราเหมือนได้ยาแรง
‎ผู้คนในเมืองตื่นเต้นกันใหญ่
‎ความสนใจพุ่งขึ้นเรื่อยๆ อย่างไม่หยุด
‎แค่ได้เห็นมันก็สุดยอดแล้ว
‎หนุ่มบ้านนอกมาเมืองใหญ่ ‎และทำให้เมืองใหญ่นี้กลายเป็นที่ที่พิเศษ
‎ดูเหมือนมันน่าตื่นเต้นอีกครั้ง
‎เขาทำสิ่งที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน
‎บรรยายไม่ถูก เขาเหมือนบทกวีที่เคลื่อนไหว
‎ตั๋วหมดทุกที่ที่พวกเขาไป
‎ฤดูแข่ง 1984-85 จะถูกจารึกในประวัติศาสตร์ ‎ว่าเป็นปีที่ไมเคิล จอร์แดนมาเมืองนี้
‎เขาทำให้ชาวชิคาโกและคนในประเทศประทับใจ
‎อนาคตอันใกล้ของเขาน่ะรึ
‎รับตำแหน่งผู้เล่นหน้าใหม่แห่งปี
‎เป็นการมอบที่เหมาะสมสำหรับชาย ‎ที่มากอบกู้ทีมที่บางคนบอกว่าใกล้ตาย
‎ผู้เล่นหน้าใหม่แห่งปีเอ็นบีเอ 1984-85
‎(16 พฤษภาคม 1985)
‎ไมเคิล
‎(พฤษภาคม 1985)
‎(ตุลาคม 1997)
‎(ก่อนฤดูกาลแข่ง ‎ปารีส - 18 ตุลาคม 1997)
‎(เจฟฟรีย์และมาร์คัส จอร์แดน ‎อายุ 8 ขวบกับ 6 ขวบ)
‎อย่าสะดุด
‎อย่าสะดุด อย่าสะดุด
‎ไปเร็ว
‎- ผมชอบนะ เป็นฝรั่งเศส ‎- โอเค
‎- ภรรยาล่ะครับ ‎- สบายดี
‎- คุณเพิ่งมาที่นี่เหรอ ‎- เมื่อคืนผมมาดูเกมที่นี่
‎- ตอนเรามา ‎- จริงเหรอ แจ๋ว
‎- เยี่ยมเลย ‎- อ่านเรื่องคุณด้วย
‎- ชอบรูปถ่ายของคุณ ‎- ใช่...
‎พวกคุณไม่ได้รับอนุญาต โทษที ‎เปล่า ผมแค่ล้อเล่น เข้ามา
‎- ขอบคุณ ไมเคิล ‎- ไม่เป็นไร
‎ผมอยากขอบคุณที่มาร่วมเดินทาง ‎บนรถไฟที่แสนวิเศษนี้
‎คุณต้องนัดวันให้ผมด้วยเวลาผมกลับมา
‎ได้ดูแลอาการบาดเจ็บ
‎โอเค งั้นผม...
‎แฟนบาสเกตบอลจากทั่วโลกมารวมตัวกันแต่หัววัน
‎ที่นี่ ที่พาเลส์ ออมนิสปอร์ต เดอแบร์ซี ในปารีส
‎พวกเขามาดูคนคนเดียว ไมเคิล จอร์แดน
‎ชิคาโกบูลส์ แชมป์เอ็นบีเอห้าสมัย
‎สกอตตี พิปเพนไม่มาด้วย เขาบาดเจ็บ
‎คุณคิด "พวกนั้นไม่ต้องมีเขาก็ได้"
‎เดนนิส ร็อดแมนก็ไม่ไป เขายังไหว
‎แต่มันก็แทบจะไม่เกี่ยว
‎เพราะคุณรู้ว่าไมเคิลจะบดขยี้ทุกคน
‎บูลส์ไม่มีทั้งเดนนิส ร็อดแมนและสกอตตี พิปเพน
‎น่ากลัวนะครับงานนี้
‎พวกนี้ไม่เคยเล่นกับทีมแบบนี้ด้วย
‎ไมเคิล จอร์แดนได้แต้มหายห่วง
‎จอร์แดน... ระวัง สามลูกติดๆ
‎จอร์แดน...
‎แม่เจ้า
‎ไมเคิลเล่นทุกเกมเหมือนเป็นเกมสุดท้ายของเขา
‎ทุกเกมจริงๆ
‎ไม่เว้นเลยสักวัน
‎เขารู้ว่าในฝูงชนจะต้องมีคน
‎ที่ไม่เคยเห็นเขาเล่นมาก่อน ‎นั่นคือแรงผลักดันเขา
‎ไม่ใช่ "ฉันเคยไปดูเขามาแล้ว ‎เขาทำได้แค่ 12 แต้ม" ไม่มีทาง
‎โทรไปฮาเก้น-ดาส ผมอยากได้สองสกู๊ป ‎ของลูกช้อนยิงนี่
‎ผู้เล่นฝรั่งเศสไปไม่เป็นเลยทีเดียว
‎บูลส์ชนะห่าง 26 แต้ม จอร์แดนทำดีมาก
‎แชมป์แรกของนาย ยินดีด้วยเพื่อน
‎- คืนนี้ต้องเปิดแชมเปญฉลอง ‎- จัดไป
‎ขอกอดหน่อยได้ไหม
‎- นี่ไม่นับ ‎- งั้นกอดเจฟฟรีย์กับมาร์คัสก็ได้
‎- ผมได้แชมป์ ผมจะบอกพวกเขา ‎- นี่ไม่นับ
‎เก่งมาก เยี่ยมมากเพื่อน เก่งมาก
‎- ผมขอ... ‎- สนุกมาก
‎กลับบ้านได้แล้ว บ้าน บ้าน
‎- เอาไปเบอร์โตเซ็นเตอร์ไหม ‎- ไปไกลๆ
‎- เอาไปเบอร์โตเซ็นเตอร์ไหม ‎- ไม่ ฟิล เก็บไว้
‎- อย่าให้เจอร์รีได้ไป ‎- อะไรนะ
‎เอาละ สำหรับคนที่ไม่เคยชนะมาก่อน
‎ขอต้อนรับสู่การเป็นแชมป์
‎เป็นการเริ่มต้นที่ดี เริ่มต้นได้ดี
‎คืนนี้ไมเคิลเล่นได้เยี่ยมมาก
‎และเราภูมิใจที่ได้กลับบ้าน ‎และเดินหน้าคว้าแชมป์อื่นๆ ต่อ
‎ในปี 1997-98 ขอบคุณ
‎ฟิลมักมองหาตีมสำหรับทุกฤดูแข่ง
‎(แด่โค้ชแจ็กสัน)
‎และนั่นเป็นปีสุดท้ายที่เราจะได้อยู่ด้วยกัน
‎ฝ่ายจัดการได้ตัดสินใจไปแล้ว
‎ก็ตามสไตล์ฟิลเขาล่ะ เขา...
‎(สตีฟ เคอร์ ‎การ์ดทีมบูลส์ - 1993-98)
‎คิดชื่อให้มัน
‎เรามาถึงสถานที่ฝึกซ้อม
‎(ประชุมทีม)
‎เป็นการประชุมทางการครั้งแรกในฐานะทีม ‎แจกคู่มือการเล่น
‎(บิล เวนนิงตัน ‎เซ็นเตอร์ทีมบูลส์ - 1993-99)
‎ปกเคลือบพลาสติก... ลาสต์แดนซ์
‎ผมคุยกับผู้เล่นเรื่อง...
‎โดยเฉพาะเรื่องที่ว่า ‎สำคัญมากที่เราจะต้องร่วมมือกัน
‎ฝ่าฟันด้วยกันเป็นครั้งสุดท้าย
‎ผมเลยเรียกมันว่าลาสต์แดนซ์
‎(เดอะลาสต์ "แดนซ์")
‎สรุปการประชุมนั้นคือ...
‎ให้สนุกกับสิ่งที่เกิดขึ้น เพราะมันจะจบแล้ว
‎(ยูไนเต็ดเซ็นเตอร์)
‎(ชิคาโก 1 พฤศจิกายน 1997)
‎(ยูไนเต็ดเซ็นเตอร์ ‎เอ็นบีเอ - ทุ่มครึ่งคืนนี้)
‎สวัสดีครับทุกคน ‎ขอต้อนรับสู่บูลส์บาสเกตบอลอีกครั้ง
‎บูลส์เปิดแคมเปญปี 97-98 ของตัวเอง
‎เวลาการแข่งคืนนี้ ตั๋วด้านนอกแค่สองเหรียญ
‎ถ้าคุณไม่ไปดูไมเคิล จอร์แดน ‎ถือว่าคุณพลาด เรื่องจริง
‎เธอถามว่าอยากได้ของขวัญใต้ต้นคริสต์มาส
‎หรืออยากมาดูไมเคิล จอร์แดน ‎กับสกอตตี พิปเพน และเดนนิส ร็อดแมน
‎- ใช่ ‎- เราเลือกมาดูบูลส์
‎หมวกบูลส์ เสื้อยืดๆ
‎คืนนี้ จอร์แดนกับบูลส์กลับสู่ชิคาโกเพื่อรับแหวน
‎มันไม่เหมือนครั้งแรก ‎แต่ก็ไม่ได้แย่สำหรับเอ็มเจและเพื่อน
‎แหวนวงที่ห้ากับป้ายผ้าที่ห้า
‎พิธีรับแหวนครั้งที่ห้า ‎ตื่นเต้นเหมือนครั้งแรกไหมครับ
‎มากกว่าครับ ถ้าให้เทียบกัน ‎เรามองไปถึงวงที่หก
‎โชคดีครับคืนนี้ ขอบคุณที่สละเวลา
‎รู้สึกดีเสมอที่ได้ยินไมเคิลพูดถึง ‎ความเป็นไปได้ของแหวนวงที่หก
‎และคุณจะได้เห็นพิธีมอบแหวน
‎ในอีกไม่กี่นาที ที่ยูไนเต็ดเซ็นเตอร์
‎นี่เป็นคืนสุดท้ายที่เราฉลองแชมป์ของปีที่แล้ว
‎มันจะเป็นการฉลองที่ดีและเราจะสนุกกับมัน
‎อย่าลืมสิ่งที่สำคัญของการชนะเกมนี้ ‎เราต้องเริ่มต้นด้วยการชนะ
‎โอเค ตั้งอกตั้งใจ
‎มาทำสิ่งที่เราต้องทำและจัดการคืนนี้ให้จบ
‎โอเค โชคดี ทุกคน
‎- เดวิด สเติร์น ขอบคุณที่คุยกับเรา ‎- ยินดีครับ
‎มาพูดเรื่องมุมมองของคุณต่อทีมนี้
‎และมันมีความหมายยังไงต่อลีก
‎จะไม่มีวันมีทีมไหนที่เหมือนกับทีมนี้
‎พวกเขาเป็นทีมกีฬาอันดับหนึ่งของโลก
‎มันเป็นเวลาที่น่าตื่นเต้นในชีวิตลีกและชีวิตผมด้วย
‎เป็นไง อยากอุ่นร่างกายเลยไหม
‎ใช่ เราจะอบอุ่นร่างกายกันเลย
‎นี่ เจอร์รี อยากเลย์อัพกับเราไหม
‎เอาสิ
‎- ให้เขาลดห่วงลงหน่อย ‎- ได้
‎ผมมาในนามของแฟนบาสเกตบอลทั่วโลก
‎เพื่อยินดีกับแชมป์เอ็นบีเอปี 1997 ชิคาโกบูลส์
‎ทีมแห่งยุคของเรา ทีมบาสเกตบอลยุคเรา ‎และทุกยุคทุกสมัย
‎ผู้อยู่เบื้องหลังทีมบูลส์ แชมป์ปี 1996-97
‎และผู้บริหารแห่งปีสองสมัย เจอร์รี เคราส์
‎ฟิล แจ็กสัน โค้ชของทีม
‎และบัดนี้ พบกับแชมป์โลกห้าสมัย ชิคาโกบูลส์
‎บิล เวนนิงตัน, สตีฟ เคอร์, โทนี คูค็อก
‎เดนนิส ร็อดแมน
‎สกอตตี พิปเพน
‎จากนอร์ทแคโรไลนา
‎การ์ดสูง 198 ซ.ม. ไมเคิล จอร์แดน
‎ถ้าพวกคุณจำปี 1984 ได้
‎ตอนที่พวกเขาเลือกไมเคิล จอร์แดน ‎มาเล่นให้เมืองชิคาโก
‎ตอนนั้นผมบอกว่า ‎ผมจะจากไปเมื่อเราได้เป็นแชมป์หลายสมัย
‎นี่เราเป็นแชมป์ห้าสมัย รอสมัยที่หก
‎และเราต้องการกำลังใจจากคุณ ‎ขอบคุณมากๆ ครับ
‎(ชิคาโกบูลส์ ‎แชมป์โลกเอ็นบีเอ ปี 1997)
‎ฤดูกาลนั้นอาจเป็นตอนจบ
‎มันอาจเป็นตอนจบและเราต้องคิดแบบนั้น
‎กลับมาโฟกัสที่เกม เริ่มต้นฤดูแข่งแบบสวยๆ
‎มาทำเหมือนที่ทำคราวก่อน ไปได้
‎- นี่เวลาอะไร ‎- เวลาแข่ง
‎คำบรรยายโดย อัญชิสา ทองคำ